Stemmen

De stemmen in mijn hoofd bevelen me slechte dingen te doen. Stelen, liegen, doden. Ik moet ze gehoorzamen, anders loopt het slecht met me af, beweren de stemmen.

Nu eisen ze van me dat ik mijn dochter vermoord. Ze is pas zes maanden oud, dus het moet een koud kunstje zijn, zeggen ze. Mijn handen om haar keel leggen en knijpen, knijpen… Net zo lang tot alle lucht uit haar longen verdwenen is. 

       Zo is het ook gegaan met het konijn dat Paul en ik al zeven jaar hadden. Nog voel ik zijn witte haren aan mijn vingers plakken.      

       Ik wil zulke verschrikkelijke dingen niet doen, verzet me steeds zo lang mogelijk tegen de kwaadaardige stemmen, maar uiteindelijk winnen ze altijd. Het is een ongelijke strijd.

       Ook nu zullen ze krijgen wat ze wensen, dat weet ik. Dus voordat ze mijn wil ondermijnen moet ik Malou in veiligheid brengen. Ik mag niet alleen met haar blijven, slechts op die manier kan ik haar niets aandoen.

       Paul is op zijn werk. Hij kan zijn dochter op dit moment niet beschermen tegen haar moeder.

Het meest voor de hand liggende is dat ik Malou naar mijn ouders breng voor een logeerpartijtje. Dat vinden ze heerlijk. Mijn baby zal door mijn moeder goed verzorgd worden, en papa zal er wel voor waken dat haar niets overkomt.

       Ik bel mijn ouders op, en nog hetzelfde uur breng ik mijn dochter weg. Ze wordt door haar opa en oma met open armen ontvangen.

       “Fijn dat jullie een tijdje op haar willen passen”, zeg ik, als ze samen hun kleindochter uit het autostoeltje halen. “Ik moet onverwacht een paar dagen weg voor mijn werk.”

       “Ach kind”, zegt mijn moeder, “dat spreekt toch vanzelf. We vinden het heerlijk om Malou bij ons te hebben.”

       En mijn vader,die het verschrikkelijk vond toen ik op jonge leeftijd uit huis ging om met mijn grote liefde te trouwen, knipoogt terwijl hij grapt: “Dan is het net of we jou weer een beetje terug hebben.”

       Ik glimlach naar hem, werp een blik op mijn horloge, en beweer dat ik helaas niet kan blijven voor een kopje koffie.

       “Ik moet meteen weg, anders haal ik het vliegtuig niet.”

       Ik streel Malou’s zachte wangetje.

       “Doodt haar!”, roept een stem in mijn hoofd. Andere stemmen vallen bij: “Vermoordt haar! Nu!” Ze zwellen aan tot een afschuwelijk crescendo. Ik wordt gek van dat gekrijs.

       Ik laat mijn vingers over het zachte, tere vlees van Malou’s hals dwalen.

       “Toe dan”, moedigen de stemmen aan, “het kan in een paar seconden voorbij zijn”.

       “Nee”, antwoord ik in gedachten, “niet hier, niet op dit moment. Mijn vader zal het niet laten gebeuren.”

       Ik trek mijn hand terug. “Dag, Malou. Dag, dochter van me.”

       Mijn moeder, zich niet bewust van de strijd die in mij woedt, zegt: “Ga nu maar gauw, kind. We zullen goed voor Malou zorgen”.

       “Dat weet ik”, zeg ik. “Daarom heb ik haar ook hier gebracht.”

       Mijn ouders begrijpen de diepere betekenis achter die woorden niet.

                                                                                      

Terwijl ik naar huis rijd blijven de stemmen me lastig vallen. Ze schelden me uit voor lafbek en slappeling en bevelen me om te keren en ‘het karwei’ af te maken.

       Ik klem mijn handen om het stuur, en stamp op het gaspedaal. De auto vliegt met een schok naar voren.

       Vastberaden schud ik mijn hoofd. “Nee”, zeg ik hardop, “jullie kunnen me niet dwingen mijn eigen kind van het leven te beroven.”

       Ze schreeuwen nu tegen me, gillen bijna. Het snerpt door mijn vermoeide brein. Het moet ophouden.

       “Schei uit!”, roep ik in de stille eenzaamheid van de auto. “Rot op!”

       “Je weet wat je moet doen om ons te laten stoppen”, is het smalende antwoord. “ Vermoordt Malou en we gaan weg. Doodt haar en je zult nooit meer last van ons hebben. Zo niet…” Ze beginnen weer met hun gekrijs.

       Hard trap ik op de rem. De auto komt slippend tot stilstand. Ik keer om.

       “Goed zo”, prijzen de stemmen, “doe wat we van je vragen, en je hebt je oude leventje terug.”

       Maar dat is niet waar. Als ik Malou dood, zal ik zelf nooit meer iets van een leven hebben.

       Mijn kind. Eerst heb ik haar het leven geschonken, en nu sta ik op het punt haar daar weer van te beroven. Dat is misdadig.   

       Nee, ik doe het niet.

       Maar hoe kom ik dan ooit van die stemmen af?

       Dan, ineens, heb ik de oplossing. Als ik er niet meer ben kunnen de stemmen me niet langer als pion gebruiken. Ik moet voorgoed weg gaan, zo ver mogelijk weg van Malou. Paul, bijgestaan door mijn vader en moeder, kan voor haar zorgen. Met hun drieën zullen ze mijn dochter groot brengen. Malou zal veilig zijn.

       Mijn ouders en mijn echtgenoot zullen een tijdlang om me rouwen, maar mijn kind zal leven en gelukkig zijn. Ik doe het voor haar.

       Dat is mijn laatste gedachte voor ik gas geef, en op de eerste de beste boom afrijd. 

 

 

Dit verhaal werd eerder gepubliceerd op Webtales.

Andere verhalen van mij zijn te lezen op Plazilla.com. 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Frans Braat | Antwoord 17.10.2014 16.30

Ik ben eigenlijk benieuwd naar de achter liggende gedachte. Hoe kom je op het idee om zo'n verhaal te schrijven

Dinie Bell 18.10.2014 14.54

Als auteur probeer in me in te leven in allerlei verschillende mensen/situaties. Zo is 'Stemmen' ontstaan. Bedankt voor je bericht, Frans.

Co Zwetsloot | Antwoord 24.05.2014 02.52

Ernstig als je dit soort ervaringen door je hoofd gaan.Ik hetken het en word er koud van. Dus zeer goed geschreven.
Co

Dinie Bell 24.05.2014 13.28

Bedankt voor je reactie, Co.

Dinie Bell | Antwoord 25.08.2013 20.33

Bedankt voor je positieve reactie(s) op mijn verhalen, Ton!

Ton Zevenhoven | Antwoord 25.08.2013 19.03

Mooi verhaal over een vrouw die vecht met haar geestelijke ziekte. Geschreven in de ik-vorm vanuit haar perspectief, leef je met de hoofdpersoon mee.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

21.07 | 16:13

Bedankt voor je reaktie, Anton!

...
21.07 | 16:06

Maakt nieuwsgierig en uitdagend. Weer een prikkel en een plekje in mijn bieb.

...
14.07 | 22:24

Jij ook bedankt.

...
02.06 | 15:43

Dank je, Maarten.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE